Wandel- en fietstocht

Vanmorgen trok ik mijn wandelschoenen aan en sprong op de fiets. Die parkeerde ik bij mijn dochter voor de deur, 4 km verderop. Vandaar startte mijn wandeling. Kwestie van eens een andere omgeving te zien. En geen volk onderweg. Dat laatste is vrij goed gelukt. Alleen bij mijn fietstocht zag ik twee oud bekenden, iemand van mijn opleiding en iemand waarmee ik stage liep, allebei een jaar niet gezien. Fijn om even bij te praten en te horen waar zij nu mee bezig zijn.

De wandeling op zich was ook best aangenaam. Ik had gekozen voor een “surprise me” wandeling via Wandelknooppunt.be. Ik kwam op plekken waar ik nooit geweest was, liep vooral tussen weilanden en velden. Op een bepaald moment heb ik aan iemand die me tegemoetkwam met een kruiwagen gevraagd of ik nog wel op een wandelpad was 😊

Op het einde van de wandeling stond mijn dochter net buiten, wat ook een verrassing was. Met de fiets terug naar huis, goed voor nog eens 4 km.

Vandaag was geel
Tweeling
Zet a, stond op een bankje. Awel ja!
Streepjes
Bloem zoekt vaas
Hallo Winnie!

Hofstade plage

Zondag ging ik nog eens op stap met mijn wandelvriendin voor een langere tocht. We spraken af in het centrum van Mechelen aan de caminoschelp en vertrokken daar voor een wandeling.

Eerst liepen we een stuk langs de Leuvense Vaart, waar de Via Brabantica van Mechelen naar Leuven loopt. In Hofstade gingen we naar rechts richting Zemst over het Barebeekpad. We kwamen voorbij het domein van het strand en het Bloso domein in Hofstade waar we graag hadden rondgewandeld maar dat was buiten de hekken gerekend.

Schaapjes zie je overal

We verdwaalden een beetje door het bos waar een heel parcours opgezet is voor joggers maar waar geen pijltjes meer stonden voor het Barebeekpad. Onze vriend google maps leidde ons terug op het rechte pad waardoor we weer aan de Leuvense Vaart kwamen.

We staken de brug over en liepen terug langs de andere kant van de Vaart, voorbij Planckendael waar we een beer en een tijger zagen zitten. Daar stonden wel een paar mensen samen te kijken. We maakten er nog een grapje over dat we aan’t samenscholen waren. Een mens ziet ook niet iedere dag wilde dieren op zijn weg 🙂

Onderweg terug zagen we nog een soort astronaut 🤔

Nieuwe vriendjes maken

Na 17 km scheidden onze wegen zich terug. Meestal gaan we na een wandeling nog een pintje drinken op een terras maar dat zit er voorlopig nog niet in.

Om de dag af te sluiten had ik nog een prachtig uitzicht op de maansikkel die verbroederde met Venus.

Marktdag

Al zo lang ik in Mechelen woon is het mijn gewoonte om naar de zaterdagse markt te gaan. Soms voor inkopen maar ook gewoon om wat tussen de kramen door te lopen, oude bekenden te ontmoeten of gewoon om daarna een koffietje te drinken op het terras van mijn broer die een café-restaurant uitbaat op de Grote Markt.

Dat kan nu allemaal niet. De Grote Markt is leeg nu. Geen kraampjes. Geen terrasjes. Geen gezelligheid. Hopelijk komt die tijd gauw weer. Ik mis die routines wel.

Leeg
Ook leeg maar veel gezelliger

De tweede foto is van in februari, nog niet zo lang geleden. Toen er van de huidige situatie nog geen sprake was…

Deze week

Er valt weinig te beleven op wandelgebied in tijden van corona. Rondjes lopen in de buurt, blokje om, nog maar eens hetzelfde toertje… In totaal liep ik amper 17 km, verdeeld over de week. Normaal zou ik dat in één keer lopen. Gisteren liep ik met mijn vaste wandelvriendin en liet haar nieuwe plekjes ontdekken in de buurt waar ik vroeger gewoond heb. Ook fijn om te doen.

Verder hou ik me binnen bezig met mijn huishouden, werk voor mijn opleiding, zelfstudie, wat lezen en van mijn terras genieten. Met de fiets reed ik naar een tuincentrum (die zijn sinds deze week weer opengegaan) om nog een paar planten bij te halen. Een hele expeditie, met een monstera vooraan op de fiets, maar ik vervoerde al vreemdere dingen 🙂

Geniet van het weekend en blijf in beweging! Het belooft weer zonnig te worden.

Wandeling langs het water

In de namiddag vond ik het te warm om te wandelen, toch toen ik op mijn terras zat. Daar smolt ik langzaam weg. Tegen de avond vertrok ik voor een ommetje. Het werden 12 km. Ik vertrok hier thuis langs de Dijle richting het Zennegat. Die route had ik nog nooit helemaal gewandeld van hieruit.

Aan de Winketkaai zag ik een kennis die er op een boot woont. Tot vandaag wist ik niet dewelke. Het was een verrassing om haar te zien op de boot waar ik al eens een foto van nam, omdat ik hem zo mooi vind 🙂

Ik liep de dijk af tot aan het Zennegat – waar ik in normale omstandigheden zou stoppen om een biertje te drinken – maar nu nam ik mijn drinkbus met water uit mijn rugzakje en stopte even. Ik vervolgde mijn wandeling langs het onverharde pad naast de Leuvense Vaart. Een enkele wandelaar kruiste mijn weg. Voor en achter mij liep niemand. Lekker rustig wel want aan de overkant reden veel wielertoeristen. Wandelen langs het water maakt mijn hoofd altijd stil, geen achtergrondgeruis, heerlijk toch!

Halverwege stuurde ik een bericht aan mijn zoon, of hij thuis was. Hij was onderweg van het werk naar huis. We aten samen lekkere verse vis met een slaatje en we praatten gezellig bij. Daarna zette ik mijn wandeling verder. 500m later kwam een vriendin aan gereden die aan haar dagelijkse fietstocht bezig was. Toevallig had ik haar net voor mijn wandeling een sms gestuurd, nadat we mekaar meer dan een maand niet gezien hadden. Toch maar even bijgekletst, op fietsafstand. Zo heb ik vandaag toch wel een beetje sociaal contact gehad na dagen alleen thuis. Het was weer een mooie lenteavond!

Blijf in beweging…

Blijf liefst in uw kot maar als je toch buiten gaat, blijf dan in beweging. De boodschappen onderweg liegen er niet om.

#stayhome #staysafe
#samentegencorona

Ik deed dus nog een ommetje voor zonsondergang in de hoop dat het dan rustig genoeg was. Om een of andere reden had ik een hoger tempo dan gebruikelijk. Misschien omdat ik vooraf had bepaald dat het maar een korte lus zou worden.

Van thuis uit richting Vrijbroekpark en even op de Via Brabantica. Terug langs de Leuvense Vaart en de Dijle. Nog maar eens voor de verandering.

Onze toren is nooit ver weg
De laatste zonnestralen meepikken
Caminoschelp in Mechelen

Het kriebelt…

Zondag had ik het er nog over tijdens de wandeling met mijn vriendin: “Wat als de grenzen dicht blijven deze zomer…? Waar gaan we dan wandelen?

We hadden allebei een nieuwe camino gepland in Spanje. Ik zou met Pep gaan wandelen op de Camino Primitivo en mijn vriendin wou haar eerste stappen op de Camino Frances zetten nadat ze met mij in 2018 de Camino Ingles liep en vorig jaar alleen de Camino Portugues terwijl ik toen twee stukken liep van de Camino Frances en de Camino de San Salvador. Pep ontmoette ik in de Albergue van de Belgische Christine in Villares de Órbigo en daarna zijn we samen verder gelopen tot Ponferrada. Er ontstond een mooie vriendschap én de zin om nog eens samen te pelgrimeren. Voorlopig zal het echter niet met hem kunnen…

Al enkele jaren heb ik ook een pelgrimstocht in België op mijn staplijstje staan. Vorig jaar liep ik de Via Brabantica af tussen Bergen op Zoom en Seneffe. Maar “De Buizerd” blijft mij ook roepen. Het is de pelgrimstocht die Jasmine Debels liep in 2015, waarin ze van de ene Sint-Jacobskerk naar de ander wandelde als vervolg op haar camino in 2014. Ze was heel nieuwsgierig om het verschil te voelen tussen een weg waar dagelijks duizenden pelgrims zijn en een onbekende pelgrimstocht in eigen land. Hoe de verbinding tussen mensen kon zijn. En zo ontstond, ’40 dagen stappen, 40 dorpen, 40 ontmoetingen met 40 euro in totaal’. Een deel van de tocht ging via het ‘Jacobskerkenpad’, een pad ontstaan om het 25-jarig bestaan van de Vlaamse Compostelagenootschap te vieren.

Ik ontmoette Jasmine bij de voorstelling van haar boek in het Vlaams Compostelagenootschap in Mechelen. Ik kocht haar boek toen en na het lezen ervan begon het al te kriebelen. En nu nog meer, doordat we dit jaar waarschijnlijk geen camino zullen kunnen lopen in het buitenland. Mijn vriendin was er ook meteen voor te vinden. Misschien is het een idee voor de andere pelgrims in België om deze pelgrimstocht nu eens te gaan lopen. Jasmine zoekt via facebook nog “peters en meters” om de weg te controleren en onderhouden. Ik denk dat ik me ook ga opgeven voor het stuk van de weg dat bij mij in de buurt loopt.

Jasmine Debels deelt deze weg nu verder via Google maps en Routeyou in de hoop dat er meer mensen haar zullen volgen om op deze manier in ontmoeting te gaan met België en de mensen die er leven. Een weg voorbij alle grenzen, in verbinding. Hoe mooi is dat!

Oude Netearm

Waar ik gisteren nog ging fietsen, deed ik vandaag al wandelend over. Of toch een stuk, want het eerste stuk fietste ik samen met mijn vriendin. We reden langs de Vrouwvliet en de Dijle naar de putten van Walem.

Aan wandelknooppunt 169 lieten we onze fietsen achter en begonnen daar onze wandeling. We liepen langs de Spildoornvijver en de Oude Netearm. Een gebied waar ik ooit eens met de wandelclub doorliep, bemerkte ik toen. We kwamen ook langs plekken die ik nog nooit eerder gezien had en waren aangenaam verrast. Hier was het ook super rustig, weinig andere wandelaars ontmoet onderweg. Langs de Netedijk was het een beetje drukker met fietsers maar geen enkele wandelaar.

Op de terugweg met de fiets ontdekten we de nieuwe fietsroute die onder de ring doorloopt en langs het nieuwe St.-Maartenziekenhuis komt en zo verder gaat naar het Tivolipark. Zo moet je het veel te drukke kruispunt niet over waar de ring met de Antwerpsesteenweg kruist. Mooi meegenomen.

Tegen 18u waren we terug bij mij thuis. Netjes op tijd want mijn schoonzus zou tegen die tijd ons avondeten bezorgen. We hadden een slaatje met brie besteld om het restaurant van mijn broer te steunen die nu ook gesloten zijn door de coronacrisis. We lieten het ons smaken met een Hopsinjoor erbij. Fijne afsluiting van onze Paaszondag.

 

Fietstocht

Vandaag maakte ik een fietstocht in plaats van een wandeling maar dat bracht mij wel op een idee voor een wandeling op Paaszondag.

Ik volgde gewoon waar mijn fiets me heen bracht zonder een vooropgesteld doel. Mijn aanvankelijk doel was om een stukje langs de Vrouwvliet te fietsen en dan verder te kijken waar ik uit kwam. Ik volgde eventjes de Dijle en reed dan verder richting Battenbroek en de putten van Walem.

Even verder stapte ik van mijn fiets aan de Spildoornvijver, waar ik nog nooit van had gehoord. Hier zou ik nog eens komen wandelen, wist ik al. Ik zette mijn weg verder richting St.-Katelijne-Waver en reed een poos over de Via Brabantica die mij naar Mechelen voerde. Langs een ander stuk van de Vrouwvliet reed ik terug naar huis.